Even een babbeltje

13 januari was ons airsoft seizoen weer begonnen, dachten we… Ware het niet dat Alex een dubbele liesbreuk kreeg en niets meer kon en mocht. Dat werd een operatie en een aantal weken uit de running. Ik deed met hem mee aangezien ik niet snel “alleen” zal gaan. En met alleen bedoel ik zonder hem. Ik hoor dan wel bij de Survivors en kan met Joey en zijn maatjes mee, maar toch. Het voelt voor mij alleen. Later hier meer over.

Vorige week voelde Alex zich al wat beter en had zin om te gaan buurten bij RTT. Ik speelde mijn spelletje mee tussen de heren. Ik had het ontzettend naar mijn zin en qua hits ging het best lekker. Ondanks dat ik een aantal weken niet gespeeld had, had ik toch een aantal hits. Later op de avond speelde ik met het pistool van Alex om eens uit te proberen. Echt super vet was dat en ik was helemaal om! Om daar rond te lopen in het veld en iedereen “af te knallen” gaf mij een voldaan gevoel.

Ondanks dat ik lekker mijn spel speel, mij aansluit bij de andere, een helmpje vast hou voor iemand om samen een GoPro erop te zetten en een babbeltje hier en daar maak, voel ik mij toch alleen. Ongetwijfeld ligt dat een groot deel aan mijzelf, altijd de eeuwige onzekerheid die ooit ergens ontstaan is. Mijn gevoel zegt mij dat niemand op mij zit te wachten, niemand die wacht op een vrouw van mijn leeftijd die ook het spel niet goed speelt. Zo zie ik dat. En waar maak ik dat uit op? Dat de jongeren meer naar elkaar toe trekken en stoere verhalen vertellen over hoe zij het voorgaande potje gespeeld hebben. Als ik geen aansluiting zoek, zoeken zij het ook niet. Misschien zie ik het verkeerd, misschien ook niet. Mijn avond was verder qua spel super leuk, dat wel.

Maar thuis heb ik ook last van de onzekerheid. Als Alex met mij mee kijkt, en eigenlijk maakt het niet uit waarmee, dan ben ik ook niet in mijn hum. Momenteel zeker. Auto rijden als ik alleen ben vind ik heerlijk, zit hij naast me dan ben ik in staat om niet meer te kunnen parkeren. Overal schroef ik schroeven in en uit, kijkt hij mee dan heb ik een probleem. Ik weet het, ik maak het mezelf erg lastig. Zo lastig, dat dit weer eens een ‘intern gesprekje’ ging worden op donderdag avond.

Ik moet mezelf leren waarderen en vaker trots op mezelf zijn. En mijn gevoel moet ik uiten. Altijd gedacht dat ik dat wel kon en deed maar het tegendeel is waar. Eigenlijk vertel ik nooit wat over mezelf omdat ik me voor sommige dingen schaam. Maar het schilletje van dit zachte ei is nu toch echt gebarsten en heeft deels verteld hoe sommige zaken in elkaar steken.

En zoals mijn schatje is, gingen we op therapeutische basis (zoals ik dat zelf noemde) lekker ergens wandelen met de hond en wat geocaches zoeken. Hij is daar goed in, om daar op in te spelen. Het werkte ook. Ik heb ervan genoten. Ik was een beetje verzopen in mijn eigen onzekerheid en zag de leuke dingen niet helder meer. Dus na 3 caches en 3x te moeten roepen dat ik trots was, ging ik met een voldaan gevoel naar huis toe. Hiermee heb ik ook weer besloten om maandag (als ECHT alles het toe laat) weer lekker te gaan spinnen. Gewoon weer bij mijn clubje zijn en wat kletsen. Ik moet ook weer gaan afspreken met mijn vriendinnen. Gewoon het sociale contact weer wat aan banden leggen, ik was een beetje ingekakt geloof ik. En ja, vind ik de aansluiting met airsoft niet, nou ja dan niet. Immers is het toch mijn eigen spel dat ik speel, net zoals het mijn eigen ride is met spinning. En ik ben vastbesloten om dat te blijven doen, want daar vind ik het veel te leuk voor!

In ieder geval ga ik morgen mijn BOSS patch halen, daar zie ik als een dijk tegen op momenteel, maar zou 1 van mijn kroontjes op mijn werk zijn. Het is examen-achtig en daar heb ik zo niks mee. Maar als ik hem heb zal ik deze met trots dragen!!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.